Woede

Vandaag naar Silwan geweest,een deel van Oost Jeruzalem waar kolonisten tussen de Palestijnse bevolking is gaan wonen en waar huizen van Palestijnen worden vernietigd om een park aan te leggen.men doet daar enorme graafwerkzaamheden om de stad van David op te graven.Hier moet dus een park komen waar huizen voor moeten wijken en waar vele toeristen naar toe moeten komen. Bij aankomst in de wijk zag ik een behoorlijke militaire aanwezigheid en beweging. Jonge militairen onder leiding van ouderen en personeel in burger die de jeeps uitkwamen. Niet echt een rustgevend gezicht. De straat naar de wijk was heel smal en aan alle kanten stonden militairen. Halverwege de straat was een opbreking,men is daar een tunnel aan het graven maar die was zo smal en kon er geen verklaring voor bedenken. De werkzaamheden werden beschermd door veiligheidsmensen zonder wapens. In de straat zag je aan alle kanten Joodse vlaggen hangen .In Silwan zijn de Palestijnen zeer zeer goed georganiseerd en biedt men verzet tegen de inname van huizen en de vernietiging van huizen. Men wil iets van 80 huizen vernietiging,80 huizen zijn 80 families die weg moeten maar waar naar toe? In een centrum tegen de vernietiging sprak ik met een Israelische man die in Nederland heeft gestudeerd en in de wijk een muziek en studie centrum heeft opgericht. Hij helpt de Palestijnen en leert de kinderen muziek maken. Geweldige man die door de kolonisten wordt gehaat,nog erger dan zij de Palestijnen haten.

Daar ik een telefoontje kreeg dat de vrouw waar Marijke en ik zouden gaan plukken al eerder in het centrum zou zijn,moest ik weer terug. Ik ging niet eerder terug voordat ik een kijkje had genomen aan het eind van de straat waar het gehele verkeer vast stond door bussen met toeristen. Bomvol met bussen waarvan de meeste mensen niet weten wat er in die wijk gaande is. Tijdens mijn wandeling naar boven,wat een klim in de vreselijke hitte,kwam ik langs het Joodse centrum waar gewapende beveiliging stond en waar ik een gewapende begeleider van 3 schoolkinderen passeerde. Enkele weken geleden is er een Palestijn doodgeschoten door een bewaker van een huis van de kolonisten. Wat een naar gezicht die wapens op straat en de enorme arrogantie . Goed,snel naar beneden om daar weer een busje door het overvolle Jeruzalem te nemen. In eens hoorde ik schoten en een hoop geschreeuw. Op de daken verschenen mensen om te kijken wat er gaande was. Ik kon het niet goed zien want het was helemaal beneden aan het begin van de wijk. Mensen rende alle kanten op en vanaf de daken werd er met stenen gegooid. Pff daar schrik je echt van .Men wil de bevolking van de wijk breken om zo ook de huizen te kunnen breken. Later zag ik mensen de heuvel op komen lopen maar heb niet gevraagd wat er was gebeurt. In de krant stond dat er de laatste dagen steeds mensen werden gearresteerd. Er wordt iemand doodgeschoten waarop een begrafenis volgt met stenen en arrestaties en zo gaat het door tot dat het verzet is gebroken. De naam van de wijk krijgt een naam vanuit de geschiedenis en zal ophouden om Silwan te zijn.

In het hotel waar ik had afgesproken zag ik weer een hele delegatie goedbedoelde hulpverleners .Ik heb echt de neiging om iedereen toe te schreeuwen om naar huis te gaan,naar huis om dat zij het leed allen verlengen en geen verbetering brengen. De Palestijnen moeten iedere keer maar al die delegaties en NGO's ontvangen en hen best doen om serieus te blijven. Natuurlijk zijn olijfbomen een mooi initiatief,muziekcentra's voor kinderen ook maar al die rapporten die geschreven zijn over de bezetting en de gevolgen lijken niets op te leveren. Men gaat gewoon door met bouwen ,vernederen en vernietiging van Palestina.

Ga naar huis en zet je regering op alle manieren onder druk,zet je kerk en organisaties onder druk om te komen tot uitspraken en de daar aan verbonden consekwenties. Zet een bocot op ,investeerstop in Israel en leg hen sancties op. Hoog bejaarden lopen rond om van alles te bespreken en te doen om beide partijen maar aan een tafel te krijgen maar de tijd van praten is echt voorbij. Wat was ik kwaad door het zien van dit alles. Met de bus naar Sakhnin vanuit het Centraal station. Daar moest je in de rij staan om door veiligheidspoortjes te gaan en je spullen op een band ter controle te leggen. Wat een geduw en gedrang. Het centraal station was vol met jonge soldaten al dan niet met hun wapen,die voor het weekeind naar huis gingen. Zulke jonge mensen,zo jong dat ze nog geen last hadden van jeugdpuistjes. De bus reed door een groot deel van Jeruzalem en ik vroeg mij af of ze ook een Wilders hebben in Israel. Mannen helemaal in het zwart met allerlei hoofddeksels en uitingen van het geloof,vrouwen in sombere kleding en pruiken. Veel kinderwagens en kinderen op de arm .Wat een somberheid,geen spoortje van kleur of vrolijkheid.Maar goed,na uren rijden aangekomen in een leuke stad en gezellig huis. Ook deze stad was Palestijns gebied en de nederzettingen en industriele activiteiten zie je op de toppen van de heuvels.

Jullie begrijpen wel uit mijn verhaal dat ik erg boos was en dat ik dit onrecht een schandvlek voor de wereld en onze leiders vind.

Nu naar bed om weer vroeg te kunnen gaan plukken,

groet Jose

Hebron

Een dag Hebron,de plek die voor de diverse geloven van groot belang is.

In het oude Hebron bevinden zich de plekken die voor de gelovigen van belang zijn. Men zegt dat Adam en Eva daar naar toe zijn gegaan nadat zij uit de garden of Eden zijn verdreven(aten van die heerlijke appel)

Adam en Eva,Abraham en Sarah,Isaac en Rebecca ,Jacob en Leah zouden er begraven zijn. er zijn diverse religieuze plekken zoals de moskee,tombe van de patriarchen en een synagoge(vast en zeker nog veel meer maar om een indruk te geven over de belangrijkheid)

De vier grote koppels,gelijk aan de vier heuvels van Hebron. Hebron is de grootste stad op de West Bank na Oost Jeruzalem. Hebron is ook ouder dan Jeruzalem.

Hebron was het grote economische centrum voor export naar Egypte en Saoedi Arabië. Het oude centrum is prachtig,smalle straatjes,monumentale huizen en veel winkeltjes. Je moet je daar twee ijzeren smalle deuren bij voorstellen die open gaan en waarvoor men zijn koopwaar uitstalt.

Smalle steegjes vol met dit soort winkeltjes maar velen hebben hun deuren moeten sluiten op last van de Israëlische militairen en doordat er geen klanten meer kwamen door het afsluiten van straten.

Hebron heeft maar een ingang die voor Palestijnen te begaan is,verder is alles afgesloten. De hoofd weg is een chaos van winkels,busjes,auto's en taxi's. Als je het oude gedeelte waar ook de kolonisten wonen dan moet je door een checkpoint en je identificeren.

Als je er als Palestijn niet woont dan mag je er niet in. Ik mocht er natuurlijk wel in en dat was heel luguber,een uitgestorven straat met militairen ,wat toeristen en een of twee Palestijnen die op straat stonden.

Daar ik met de olijfpluk groep was en de organisatoren helemaal zenuwachtig werden,vroegen ze mij om de nieuwsgierigen terug te halen. Later zouden wij in tegenstelling tot wat er op het programma stond,het deel waar de kolonisten wonen,bezoeken. Nou geloof me,Hebron is een soort van hel. Boven de winkeltjes van de Palestijnen hebben veel kolonisten hun intrek genomen,zo ook het leger. Zij staan dus gewoon op de daken van mensen met wapens en al. Overal zie je camera's en veel straten zijn op verschillende manieren afgesloten. Tussen de spleten van de afsluitingen kun je de kolonisten zien,zij wonen in ingenomen huizen en gebouwen. De ongeveer 400 kolonisten worden beschermd door 2000 militairen. Door deze kolonisten is de stad in tweeën gedeeld waarbij er aparte wegen zijn voor Israëli en Palestijnen. Palestijnen die 2 minuten van hun huis wonen maar op de plek waar de kolonisten wonen,moeten 12 kilometer omrijden.

Palestijnen die midden in de nacht wakker gemaakt worden door sexy klinkende muziek uit speakers ,daken waarvan de militairen over springen en in de watertanks plassen en het afval wat op het passerende publiek wordt gegooid.

Een hele groep Palestijnse ,Deense jongeren die op zoek gingen naar hun roots(soort spoorloos maar dan met echte emoties) waren helemaal van slag en zij waren niet de enigen.

De Israelische militairen hebben de controle over het oude deel van Hebron maar de Palestijnse politie houdt voor de ingang alles in de gaten. Zij vroegen ons of wij gingen demonstreren,nou nee,liever geen agressieve kolonisten of militairen. Na enige tijd rondgelopen te hebben,naar de moskee /synagoge gegaan waar je eerst in de rij moet gaan staan voor een checkpoint in de vorm van een draai hek. Daar ik deze al eerder had bezocht ben ij met wat anderen gaan kijken aan de Joodse kant. Lege straat met tanks en militairen en Palestijnen die in huis zaten of op hun entree van hun huis. De weg op weg naar de moskee was verdeeld in een smal looppad met een muurtje er voor een een breed stuk waar alleen Israëliërs met hun auto of lopend mochten komen. Er was een hele groep mensen met een speciaal hoedje, wat leek op iets wat wij op de crèche maken bij een verjaardag,maar dan heel saai liepen onder bewaking naar het Joodse centrum. Gewapende bewaking zo ook bij een bus met Amerikaanse toeristen.

Wij konden nog verder de straat in lopen en kwamen bij een school aan die net uitging. Feest voor de leerlingen een groep toeristen die hun camera's te voorschijn haalden. Ben nog even de school in gelopen war ik de biologie en aardrijkskunde kaarten heb zien hangen,zo ook de schijf van 5(gezonde voeding)

Een jongetje die de weg naar huis wilde afsnijden door over het muurtje te springen werd hardhandig aangepakt,zo vreselijk om te zien.

Maar goed,de kolonisten willen het oude deel innemen en een weg aanleggen om zo een verbinding te maken tussen de 5 nederzettingen. Je ziet loopbruggen in de hoogte waar de kolonisten gebruik van maken om bij elkaar te komen.

Voor een nieuwe weg moeten er oude huizen gesloopt worden en men probeert met man en macht dit zelfs via de UNESCO etc te voorkomen.

Na dit bezoek aan de spookstad te recht gekomen in de viering van de dag van het traditionele voedselHet was zo druk met genodigden en een lid van de PA. Ook de internationale waarnemers,al dan niet van een kerk waren met een flink aantal aanwezig. Wat heeft het allemaal voor zin als men blijft uitbreiden en de regering zich niets van het lot van de Palestijnen aantrekt en het internationaal recht niet na leeft. Ik heb het aan een afgevaardigde van de kerk uit Zuid Afrika gevraagd en hij zei dat men de mensen hoop willen geven. Maar van hoop kun je niet eten en gaan de kolonisten niet weg,kerken zouden zich ook aan het internationaal recht moeten houden.

De Zuid Afrikaan noemde de bezetting en apartheid erger dan de apartheid in Zuid Afrika.

Wij kregen daar een lunch en werden weer omringd door kinderen die van alles wilde verkopen of om geld vroegen. Na het eten verdwenen zij met de resten rijst,kip en overgebleven bakjes yoghurt.

Al met al een schokkende dag,voor mij geen Joods Christelijke tradities of waarden en normen meer.

De lezing van 's avonds door Cher Hiver,Israëlische econoom die zeer kritisch is en de winst van de bezetting,buitenlandse hulp en de privatisering van veiligheid heel boeiend en duidelijk kan uit leggen,wil ik nog uitwerken.

Pff wat een verhaal weer.

O we zijn trouwens bij het plukken geïnterviewd door een journalist van de Volkskrant.

Nu is het weer even genoeg en zal de volgende keer schrijven over mijn bezoek aan een kleine instelling voor geestelijk en lichamelijk gehandicapten.

Als iemand nog wat heeft zitten in een oude sok dan zou dat goed van pas komen,

tot later,

Groet Jose

Nog een dag plukken

Hallo allemaal,

Niet elke dag kan ik iets schrijven omdat het te druk is en ik te weinig tijd heb of neem.

De tweede dag plukken was vermoeiend maar zeker de moeite waard. Zakken vol olijven van de overvolle bomen,maar helaas door de droogte en het te kort aan water ook droog en niet van geweldige kwaliteit.

De eerste dag hebben wij in plaats van de normale hoeveelheid,500kg maar 150 kg geplukt. Gelukkig nu veel meer. De weg naar Jab'a was voor mij nieuw,veel pijn bomen een helaas weer weer veel nederzettingen. Voor de mensen die niet weten hoe de bouw van een nederzetting werkt ,men begint vaak met een telefoonmast of een electriciteitsmast.die moet beschermd worden dus iemand zet daar een caravan neer. Alleen is ook maar allen dus nog een caravan en nog een familie om de feestvreugde wat uit te breiden. Caravans zijn natuurlijk niet iets om lang in te wonen dus een huizencomplex om de feest vreugde van een mooi stuk land te voltooien. Dit alles gaat onder bescherming van het leger. Zonder weg is het geluk nog niet compleet dus wordt er een weg aangelegd die aansluit op de weg die de nederzettingen met elkaar verbinden. Bij de bushaltes worden er militairen neer gezet om de veiligheid van de kolonisten te waarborgen.

De boer waar we hebben geplukt is veel land kwijt geraakt en door de droogte over gestapt van druiven naar olijven. De familie telde in totaal 10 volwassenen en dan nog de kleinkinderen De opbrengst van de olijfbomen is niet genoeg om te kunnen leven. Men heeft geen compensatie gekregen voor het in beslag nemen van zijn land,terwijl men na de tweede wereld oorlog nog steeds kunst terug geeft die van de Joodse bewoners in Europa is gestolen of ingenomen .Nog steeds vinden er herstelbetalingen plaats,terwijl het Palestijnse land/huizen worden gestolen. Het hoofd van de familie heeft geprobeerd werk te vinden in Jeruzalem,maar geloof me,door de muur of door het prikkeldraad met daaraan soort scheermesjes kom je niet heen. Als je op de West Bank woont dan kun je niet zonder toestemming zomaar naar Jeruzalem. De mensen die naar Jeruzalem mogen hebben een andere ID en een andere nummerplaat op de auto,ieder ander moet toestemming vragen.

Goed terug naar het plukken. Er is een groep Zuid Koreaanse vrouwen en zij werken als paarden zo hard. zij maken op een heel leuke manier contact met de boer en hun gezinnen en al de vrouwen zijn gelijk helemaal verkocht. Voor de kinderen hebben zij kleurboekjes en potloden maar zij dringen zich niet op. Geweldig om te zien.

Na het gezamenlijk eten ben ik allen naar Bethlehem gegaan en met de eigenaar van een souvenierswinkel heb zitten praten over het aantal toeristen die de oude stad komen bezoeken. Bussen vol toeristen (duizenden per dag)worden er voor de kerk in Bethlehem uitgeladen,de kerk in gedirigeerd en de bus weer in geholpen. De meeste excurciees naar de kerk worden via Israel georganiseerd waardoor de Palestijnen hier weinig inkomsten uit halen. Een bus vol katholieken al dan niet in een rolstoel moesten de trappen af zien te komen om daar ook weer in lange rijen in de hete zon te wachten tot ze de kerk in konden.

Met een busje naar mijn hotel en natuurlijk weer een de weg kwijt geraakt. Gelukkig was er een oudere man die mij met zijn auto de goede kant op bracht. Tja en toen stond ik in het donker en wist ik nog niet welke kant ik uit moest. Ook toen weer stopte er een auto en de chauffeur wilde mij wel weg brengen. Gek want thuis zou ik dat niet zo snel doen(stap nooit bij vreemde mannen in de auto zei mijn moeder altijd) Met dit verhaal wil ik alleen aangeven dat mensen erg behulpzaam zijn.

sAvonds een lezing bijgewoond over alle ontwikkelingswerkers hier en hun projecten die eigenlijk geen werkelijke ontwikkeling of vooruitgang hebben gebracht. het stelen van het land met toestemming off weinig protest van de grootmacht en EU gaat razend snel door.

Geen enkel project mag gestart worden zonder toestemming van Israel of de VS.. De inhoud van de lezingen ga ik apart uitwerken.

Straks weer verder,

groet jose

Olijven plukken

Wie in zijn kindertijd nooit in een boom heeft geklomen,kom naar Palestina en leef je uit. Hoog in de bomen,rug tegen de boomstronk en plukken maar.

Maar ik zal bij het begin beginnen. Vroeg op om op tijd bij de bus te zijn die ons naar Beith Jala bracht. Dit gebied wordt gescheiden door een inmense muur van andere Palestijnse gebieden. De muur en de weg die er loopt heeft heel veel land van de Palestijnen in genomen. De weg is alleen toegankelijk voor mensen met een Israelisch kenteken en Palestijnen kunnen via een kleine tunnel onder de weg naar hun land. Israelische nederzettingen zijn doormiddel van deze weg met elkaar verbonden en door de muur zien zij geen Palestijnse dorpen of steden. De Palestijnse boer heeft niet zoveel bomen meer en de oogst was ook zeer mager door de hitte en het te kort aan mest en water. Groot materiaal om iets aan zijn land te doen kan zijn land niet bereiken. Deze boer leeft op een gebied wat valt onder de controle van Israel en is ook een omstreden gebied. Is het van Israel of van de Palestijnen(zo vertelde de boer het). Hij heeft alle eigendoms documenten maar mag zijn huis niet uitbreiden .Aangrenzend aan zijn land ligt een nederzetting en aan alle kanten zie je nederzettingen verrijzen. Ik denk dat wij met ongeveer 30 mensen aan het plukken waren,de een wat handiger en met meer enthousiastme dan de ander,maar niet iedereen was jong of erg fit. Veel ouderen waren er aanwezig en zij willen toch op deze manier hun solidariteit laten zien en met verhalen thuis komen. Het was echt ontzettend heet en vermoeiend om in de bomen en op de ladder te klimmen maar ik vond het heel leuk. De ouderen,denk dan aan de leeftijd van eind zestig of begin zeventig klommen natuurlijk niet in de bomen maar zij plukte waar zij bij konden. Hoe zij de rotsen op konden komen en weer af,is mij een raadsel. Glad en oneffen,dus makkelijk om te vallen of iets te verstuiken. Maar toch doen zij het om de verhalen die heel belangrijk zijn ,mee te kunnen nemen naar hun land en organisaties waar zij voor werken. Verhalen die heel belangrijk zijn daar het toch wel heel snel gaat met al die nederzettingen. Na enkele uren plukken moesten wij een heel stuk klimmen om daar in het huis van de boer( heel klein voor een gezin met 3 kinderen) te eten en iets te drinken. Heerlijk eten en verrukkelijke yoghurt. In de groep zaten drie Marokkaanse meisjes waarvan er twee in het vliegtuig zaten . Zij hebben drie uur moeten wachten om door te mogen bij de douane .Grappig dat wij allemaal niet aan elkaar durfde te vragen wat de bestemming was ,Israel of Palestina. De verhalen over onze fantasieen waren natuurlijk grappig en herkenbaar. Gek dat je in het vliegtuig niet durft te vragen waar iemand naar toegaat en wat die daar gaat doen. Allemaal zeer gevoelig omdat je ook door de douane wilt komen.

Terug naar de nederzettingen.Twee jaar terug kon ik vanaf het balkon van mijn gast gezin een vrij kale heuvel zien. Kaal doordat Israel alle bomen had gekapt om het zo bouwklaar te maken. Nu is er een enorme nederzetting met zwembaden,wegen,winkels en ga maar zo door. Ze hebben daar zelfs een heus park! Ik kan mij voorstellen dat de Palestijnen die dit zo zien gebeuren er treurig en boos van worden. Boos omdat zij op geen enkele manier mogen uitbreiden terwijl er in Bethlehem een vluchtelingenkamp is waar duizende mensen bovenop elkaar leven en geen kant op kunnen. Een vluchtelingenkamp wat gerund wordt door de UN,die wat mij betreft een zeer dubieuze rol vervullen. Zij houden de mensen in leven met voedsel,onderwijs,zakgeld en wat kleine projecten maar dat is alles. Zij zouden toch een veel belangrijkere positie moeten innemen en deze onmenselijke situatie steeds moeten aankaarten. Voor het vluchtelingenkamp(denk niet aan tenten maar huizen die zeer dicht op elkaar zijn gebouwd)lag een enorme hoop vuil en viezigheid. Volgens mij waren de vuilnismannen die ook door de UN betaald worden,in staking.

Het valt mij echt op dat er zoveel vuil op straat ligt en dat er weinig aan gedaan wordt om het schoon te houden. Van mijn vorige bezoek heb ik begrepen dat het ophalen van vuil gedaan wordt met wagens die gedoneerd zijn door diverse landen. Elk zijn eigen vuilniswagen maar als die stuk is dan wordt er geen vuil opgehaald omdat de donateur de reparatie moet verrichten.

In Bethlehem rond gelopen en daar met een winkelier koffie zitten drinken. Bussen komen aan gaan ,allemaal vol met toeristen maar men verdient vrijwel niets aan deze toeristen. Zij ' doen Bethlehem' rennen rond in de kerk en op het plein en vliegen de bus weer in. De winkeliers hebben echt toeristen nodig die souveniers kopen om zo te kunnen bestaan. Helaas is het nu makkelijker om naar Bethlehem te gaan maar alles gaat in een sneltrein vaart. Door de smalle straatjes rijden de auto's tussen de voetgangers en ik vraag mij af hoeveel ongelukken er gebeuren. Als je wat weg bent van de toeristen dan kun je heerlijk door kleine rustige straatjes lopen met prachtige gebouwen en mooie huizen. Kleurige bloemen en een serene sfeer. Mensen begroeten je vriendelijk. In Bethlehem zie je kerken van de diverse stromingen naast elkaar staan zo ook de moskee. Het lijkt allemaal normaal,iets wat de winkelier mij ook vertelde. Er zijn geen spanningen tussen de diverse geloven maar wel onder de diverse politieke stromingen. Wat een verhalen had die man en wat een berusting in zijn lot. Wetende dat ook zijn land met veel olijfbomen,door de muur onbereikbaar is geworden en hij zijn olijfolie in de winkel moet gaan kopen. Hij vertelde nog veel meer maar dat wil ik nu niet opschrijven omdat ik dat niet kan checken . Jullie moeten mijn schrijffouten maar voor lief nemen,er zit hier geen schrijfcontrole op .

Ik hoop dat het voor jullie interessant is om te lezen

Nu lekker douchen,zie er niet uit en mijn gezicht is helemaal rood door de brandende zon. Lekker eten en naar een informatie avond over de nederzettingen in dit gebied. Wijn is trouwens in de winkels te koop zo ook in restaurants ,dus vanavond proost ik op jullie die in de kou zitten.

Sonja,als ik het goed begrijp kan de nieuwe regering zijn borst nat maken met zaken tegen Veolia ,Unilever(kreeg pas een nominatie door de down jones voor duurzaamheid) en Riwal.

Prima ontwikkeling.

groet aan iedereen en voor mijn familie en vrienden een zoen.

( mag ik even de groeten doen aan mijn moeder,is toch een gebruik bij radio en televisie programma's?)

Aankomst in Palestina

Hallo allemaal,

Na een enerverende reis aangekomen in Tel Aviv en doorgereisd naar Jeruzalem waar wij rond 1 uur snachts aankwamen.

Hier werden wij opgewacht door twee Palestijnse vrouwen die ons meenamen naar hun bescheiden huisje. Heerlijke koffie gedronken,gepraat en geslapen.

De Palestijnse vrouwen studeren en werken. Een van de vrouwen is zeer actief bij de vakbond,zij controleert de arbeidsvoorwaarden waaronder arbeiders moeten werken. Niet alleen Palestijnse arbeiders maar ook arbeiders uit Thailand. De andere vrouw geeft les aan de universiteit en studeert conflictbeheersing en management. Geen makkelijke positie om als Palestijnse moslima op een universiteit in Jeruzalem te werken. 20% van de studenten zijn Palestijns en verder Israelisch.

Het kleine huisje was gevuld met boeken en computers,er werd dan ook hard gewerkt door de vrouwen.

s;morgens wakker door de warmte ,werkelijk erg warm. Tijd om bij daglicht de omgeving te bekijken. Smalle straatjes met spelende kinderen en auto.s aan de voorkant en aan de achterkant van het huis,uitzicht op de heuvels in de verte,uitgestrekte vlaktes waar geen beweging te zien was.Vlak voor het balkon van het huis,allemaal electriciteitspalen met enorm veel draden die alle kanten opliepen. Huizen waar etages opgebouwd werden daar bouwen onmogelijk (verboden)is. Veel vuil,puin en weing groen te bekennen. Het is zo smal en zo op elkaar gebouwd dat je ziet en hoort alles van de buren of omgeving. In de verte zag je de gebouwen van het Israelisch leger,gevangenis en de Israelische inlichtingendienst. Allemaal gebouwd tegen de afspraken met de VS. Er zouden geen uitbreidingen zijn ,maar waarschijnlijk horen bovenstaande gebouwen niet tot de uitbreiding. Een heel groot deel van het land rondom bovenstaande gebouwen is veiligheidsgebied en daar kunnen de Palestijnen niet bouwen of andere dingen doen. Bouwen is toch al uitgesloten voor de Palestijnen daar zij geen toestemming of vergunningen krijgen. Bouwt men toch op hun eigen grond zonder toestemming dan wordt het vernietigd.

Door de wijk gelopen(deel van Oost Jeruzalem) waar je heel duidelijk het verschil kon zien tussen het deel waar de Palestijnen en waar de Israelische bevolking leeft. Daar waar de Palestijnen wonen leek het wel alsof er in maanden geen vuil was opgehaald,straten waren heelsmal en druk en dat terwijl de scholen uit gingen en er zoveel jonge kinderen op straat liepen. Gevaarlijk ,zou ik zeggen. Vanaf een heuvel het gebied bekeken ,gezien hoe de muur verder gebouwd wordt en delen van Palestijnse gebieden van elkaar scheidt. Het weinige land rondom dit deel van Jeruzalem wordt gebruikt om de muur verder af te bouwen en wegen aan te leggen. Op de muur lagen rollen eng prikkeldraad met daaraan een vest,een getuigen van een poging om via het prikkeldraad de muur over te klimmen om op die manier naar het werk te kunnen.Een zeer smalle opening in het prikkeldraad werd gebruikt om toegang tot Jeruzalem te krijgen,toegang wat zeer ernstige gevolgen kan hebben. Pas is daar een man neer geschoten die een poging ondernam om via die ingang naar zijn werk te gaan.Hij heeft het niet overleefd. Met een busje naar een ander deel van Oost Jeruzalem gegaan ,van waar je uitzicht had op het huis waar de twee vrouwen leven. Prachtige brede straten,vuilnis was opgehaald,mooie bomen en huizen met veel groen erom heen. Ze noemen het de French Hil,moet nog eens navragen waarom ze die naam hebben gegeven. De huizen hadden mooie tuinen en genoeg ruimte voor de kinderen om te spelen. In dit deel wonen de Israeli en de Palestijnen die werken op de universiteit of in het ziekenhuis. Wat een rust in vergelijking met het deel waar de vrouwen wonen. In sommige autos zag je gele lintjes hangen of lintjes aan de spiegels,dit betekend dat je voor uitbreiding van de settelments bent.Dit had ik al van iemand in Nederland gehoord maar nu ook met eigen ogen gezien. Via alle kanten kun je dit deel van de stad bereiken terwijl het deel waar de vrouwen wonen,dit niet het geval is. Sinds kort heeft de gemeente(politie) eenvan de weinigetoegangsweggetjesmet rotsen geblokkeerd. Je kunt nu nog via een weg de wijk in en uit. Er is een plek waar Palestijnen en israeli elkaar treffen en dat is een cafe waar je heerlijke koffie kunt drinken ,waar de mensen met geld iets lekkers kunnen eten of drinken. Verder is voor de jeugd weinig of geen vertier dan de smalle straatjes van hun gebied. Wij werden aan alle kanten natuurlijk bekeken en begroet.

Na een hele tijd gelopen te hebben zijn we door de muurman van de vrouwen naar de oude stad gebracht waar we de bus naar Beth Sahour namen.

De oude stad was zo vol verkeer en mensen,iets om helemaal de kriebels van te krijgen. Zoveel auto;s en bussen die stil stonden of zich overal doorheen probeerde te wurmen.Zoveel verschillende mensen,vrouwen met hooddoeken,mannen met traditionele joodse kleding,korte broeken,hoge hakken en ga maar zo door. In een overvolle bus gezeten waar ik naast een man uit Rusland zat. Jeruzalem was de stad om te leven,het was het leven zelf. Hij woonde daar sinds 2000 maar zijn ouders waren al eerder gegaan ivm de allergie van een van zijn broertjes. De allergie zou ter plekke verdwenen zijn,nou dat was dan misschien een psychologische allergie,want ik kan mij niet voorstellen dat je niet half stikt in de uitlaatgassen en al het stof wat er rond dwarrelt door alle werkzaamheden die men verricht. Ikzelf zou ergens anders allergisch van worden maar dat heb ik hem niet verteld. Volgens hem leefde iedereen met elkaar en zorgde men goed voor elkaar.Ik heb nog niet echt kunnen zien of er veel bijgebouwd is door de Palestijnen of dat de geplande nederzetting op de mooie heuvel nu gebouwd is of niet. Met een taxi naar het Arabisch Women Union guesthouse gegaan waar wij zeer vriendelijk werden ontvangen. Het guest house was helemaal verbouwd met steun van een Spaanse organisatie. Ik kan iedereen de plek aanbevelen. Lekker gegeten in het bekende restaurant van het dorp en natuurlijk de weg kwijt geraakt. Eind goed,al goed,toch aangekomen in het guest house wat nu ook bier en wijn heeft. We moeten echt oppassen om niet in een al te negatieve stemming te komen want iedereen heeft zijn verhalen en angsten voor de toekomst. Morgen gaan wij olijven plukken en heb al gezien dat de ladders klaar staan. Hoop alleen dat het niet zo heet is als vandaag want met 33 graden plukken is niet echt een pretje.Ik blijf gewoon in de boom hangen om op die manier nog wat schaduw te hebben.

In het guest house is internet dus als ik niet uit de boom ben gevallen dan zal ik morgen weer wat schrijven.

Ik ben mij er van bewust dat ik voor sommige mensen zaken heb geschreven die voor hen al bekend zijn maar voor sommige ook niet. Ook ben ik mij er van bewust dat het geen opwekkende verhalen zijn ,maar wees gerust,ik pas goed op mij zelf en het naar mijn zin. Mensen zijn heel vriendelijk en gastvrij en dat geeft een goed gevoel.

voor een ieder,tothet volgende verhaal

groet Jose